Kerstcadeautje: een espresso-machine

Met kerst kregen we van mijn ouders een leuk geldbedrag met maar één opdracht: koop er iets leuks van. De afspraak was: geen praktische aankopen, geen “dit is ook handig”, maar echt iets waar we blij van worden. Dat bleek nog verrassend lastig. Want we wilden er dan ook echt iets van kopen wat blijvend is en waar we zoveel mogelijk van kunnen genieten en niet 'zomaar' iets kopen.

Dus deden we iets wat we zelden zó uitgebreid doen: we namen er echt even de tijd voor om een keuze te maken. Een maand lang dachten we na, bespraken we opties, streepten we dingen weg en kwamen we toch steeds weer bij hetzelfde uit: een espressomachine. En ons getwijfel werd nog beloond ook! Precies toen we de knoop doorhakten en besloten hadden welke het zou worden, bleek hij in de dag-aanbieding. Tachtig euro goedkoper. Dat is nog eens een leuke meevaller! 😁

Nog even wachten en dan staat hij vanmiddag te pronken in de keuken en kunnen we cappuccino’s, espresso’s, latte macchiato’s en alles daartussenin maken. Ik kijk er nu al naar uit en word blij als ik aan de aankoop denk, dus dat is een goed teken dat we de juiste keuze hebben gemaakt om hiervoor te gaan. 

Welke koffie drinken jullie het liefste?

De eerste 10 gehaald!

Een paar weken na die 'beruchte' 5,2 voor Engels ziet de wereld er hier cijfergewijs ineens heel anders uit. 😉 Geen onvoldoendes meer, huiswerk dat serieuzer wordt aangepakt, en Tobias die zélf zijn planning beter in de gaten houdt, zonder dat wij er steeds bovenop hoeven te zitten. Alsof hij zich opeens beseft dat het niet allemaal vanzelf kan gaan.

Het grappige is dat het vak waar het misging nu juist het vak is waar hij geweldige cijfers voor haalt. Voor Engels moest hij een kookvideo maken, volledig in het Engels gepresenteerd. Het resultaat? Een 9,5. Niet alleen omdat zijn Engels zo goed is, maar omdat hij er zichtbaar moeite in had gestoken. Voorbereid, nagedacht, geoefend. Precies dat stukje wat de vorige keer ontbrak. Ook haalde hij, ook voor Engels, een 10 voor een luistertoets. Supergoed! We zijn hier natuurlijk enorm trots op. 

Zelfs Frans lijkt nu redelijk te gaan. Tobias vindt het nog steeds een rare taal en snapt totaal niet waarom hij het moet leren, maar ik zie zijn inzet en ook hier worden nu voldoendes gehaald. En dan is een 6 voor Frans eigenlijk indrukwekkender dan een 10 voor Engels, omdat hij voor Frans echt kei-hard moet leren. En dat doet ie nu ook. 

Dus de conclusie: we hoefden eigenlijk geen streng regime in te voeren, geen eindeloze controles te doen. Alleen even bijsturen, wat structuur aanbieden, en daarna weer loslaten. Soms is een onvoldoende geen teken dat het misgaat, maar juist even een "schop onder de kont" en een schrikmomentje dat de makkelijke dagen van de basisschool (helaas) voorbij zijn. 

Stress op mijn ogen geslagen

Vrijdag en zaterdag was de verhuizing van mijn ouders en gister gingen we uit eten met mijn schoonouders. Gisteravond liet mijn lichaam ineens heel duidelijk van zich horen. Eerst wat wazig zien, daarna flinke hoofdpijn en op een gegeven moment ogen die onwillekeurig heen en weer bewogen. Inmiddels voelt het alsof ik spierpijn heb ín mijn ogen, iets wat ik niet eerder zo heb ervaren. Het is vreemd en ook best beangstigend, juist omdat ik er geen controle over heb - mijn ogen leiden hun eigen leven en gaan af en toe flink tekeer.

Bij de huisarts werd het benoemd als stress. Dat woord voelt voor mij altijd wat vaag eerlijk gezegd, maar in dit geval klopt het wel. Er speelt al langere tijd veel en hoewel ik het gevoel heb dat ik al van alles heb laten vallen, blijkt dat mijn systeem toch over een grens is gegaan. Dat zag ik natuurlijk al een tijdje aankomen, maar dat mijn lichaam nu zo aan de noodrem trekt is wel een heel duidelijk teken dat ik zwaar overprikkeld ben geraakt. 

En opeens kan ik het ook allemaal niet meer. Alsof mijn lichaam op de noodrem trapt en zegt: tot hier en niet verder. Ik ben echt even stilgevallen, want ja, je ogen gebruik je de hele dag en het kost even erg veel energie. Dat stilvallen voelt ongemakkelijk, zeker omdat ik normaal geneigd ben om door te denken en op te lossen. Maar het gaat gewoon niet meer, echt even niet. Voor nu probeer ik het daarom maar klein te houden. Geen grote plannen, geen herstel-doelen, maar rust nemen zonder het meteen nuttig te maken. 

Vakantie uitzoeken: wat een werk!

 Ik vraag het me steeds vaker af wanneer ik vakanties bekijk: zijn ze echt zoveel duurder geworden, of valt het me nu pas op? Zelfs simpele vakantie-plannen voelen ineens als iets waar je flink over moet nadenken, rekenen en afwegen. Dat haalt toch een beetje de vanzelfsprekendheid uit het idee van “even lekker weg”. En we hebben er wel echt behoefte aan, na een best wel hectisch jaar. 

We hadden het plan om in de meivakantie naar een camping in Duitsland te gaan. Een camping met sta-caravans waar we eerder ook al een keer zijn geweest en toen een topvakantie hebben gehad voor niet al teveel geld. Toen bleek dat de meivakantie grotendeels in april valt en de camping pas op 30 april opengaat. Daarmee viel plan A helaas in het water, en alle alternatieven zijn duur - duurder - duurst. Ik vergelijk wat je voor zo'n huisje betaalt dan altijd met wat we aan hypotheek betalen en dan schrik ik me helemaal kapot van die prijzen. 

Nu overwegen we een staycation, om dan het geld opzij te zetten voor een duurdere vakantie in 2027, en ergens klinkt dat ook best fijn. Tegelijk merk ik dat ik bang ben dat thuis zijn betekent dat ik alsnog vooral bezig ben met het huishouden. Dat ik ga opruimen, regelen en zorgen, terwijl vakantie juist bedoeld is om even niks te hoeven.

Misschien vraagt een staycation vooral om duidelijke afspraken met mezelf. Dat rust ook echt rust is, en niet tijd voor een takenlijst. Voor nu laat ik het nog even open. Wie weet vinden we toch nog wel een leuk vakantie-adresje wat wél binnen ons budget valt, en anders wordt het een staycation, maar dan moet ik nog wel even mijn eigen tips doorlezen. 😉

Werken of niet werken

Ik werk niet meer. Mijn werk als oproepkracht is helaas per 1 januari beëindigd, omdat de hogeschool veel minder surveillanten nodig had. Soms baal ik er enorm van. Bijvoorbeeld wanneer iemand vraagt wat voor werk ik doe. Niet of ik werk, maar wat. Dan merk ik dat ik heel even moet schakelen.

Op zulke momenten voel ik soms ook schaamte opkomen. Niet omdat ik niet achter mijn situatie sta, maar omdat werken zo vanzelfsprekend wordt gevonden en voor veel mensen ook is. Het is een standaard waar je aan hoort te voldoen. En als je daarbuiten valt, moet je dat uitleggen, nuanceren of verantwoorden. Terwijl ik daar lang niet altijd behoefte aan heb. 

Ik denk af en toe wel na over werken. Over hoe het zou zijn om het weer op te pakken, om weer een plek te hebben die van buitenaf herkenbaar is als “werk”. Die gedachte voelt niet per se onrealistisch, maar in het verleden ben ik meerdere keren weer gaan werken, en elke keer leek het in het begin te lukken, totdat mijn energie langzaam weglekte en mijn stabiliteit verdween. Het eindigde steeds in een terugval.

Die ervaring neem ik serieus. Het is geen toeval gebleken, maar een patroon. Daarom kijk ik hier nu anders naar. Samen met mijn coach bespreek ik dit regelmatig, en haar advies is om eerst langere tijd stabiel te blijven voordat we überhaupt gaan onderzoeken of werk weer passend kan zijn. Niet omdat werken onmogelijk is, maar omdat de basis stevig moet zijn.

Mijn dagen zien er daardoor anders uit dan wat vaak als normaal wordt gezien. Ik besteed mijn energie aan balans houden, aan niet te ver over mijn grenzen gaan, aan herstellen en opbouwen. Dat is minder zichtbaar dan een baan, maar het vraagt wel degelijk aandacht en inzet.

Misschien komt werken later weer in beeld, misschien ook niet. Voor nu is dit waar ik sta. En dat probeer ik niet groter of kleiner te maken dan het is. Dit is gewoon de fase waarin ik zit. 😊

Verhuizing van mijn ouders

 Twee maanden geleden kochten mijn ouders een nieuw appartement, om gelijkvloers te gaan wonen. Op dat moment voelde dat nog ver weg, iets voor later. Er was nog genoeg tijd, het stond nog niet echt op de voorgrond. En toch is het nu ineens nog maar een week voor de verhuiswagen daar voor de deur staat en we de laatste keer de deur van mijn ouderlijk huis waar ik ben opgegroeid achter ons dichttrekken. 

Ik ben er niet de hele dag bewust mee bezig. Ik denk niet continu aan de verhuizing en ik kan mijn dagelijkse dingen gewoon doen. Tegelijk merk ik wel dat ik emotioneler ben en sneller vermoeid raak. Kleine dingen voelen net wat groter en mijn energie is sneller op dan normaal, zonder dat ik daar direct een duidelijke oorzaak voor kan aanwijzen.

Waarschijnlijk speelt bijkomen van de decemberdrukte ook nog mee. Het is een periode waarin er sowieso veel gebeurt, met afspraken, sociale momenten en het gevoel dat alles nog “even moet”. Maar ik merk dat de verhuizing daar ook doorheen loopt. Veranderingen, zelfs als ze logisch en positief zijn, vragen door mijn autisme vaak toch meer van me dan ik vooraf inschat.

Ik probeer het daarom praktisch te houden. Niet alles analyseren, maar gewoon accepteren dat dit nu even zo voelt. Rustiger plannen, minder van mezelf verwachten en de dagen nemen zoals ze komen. Over een week is het zover en daarna zal het vast weer wennen zijn, maar voor nu is dit gewoon de fase waarin ik zit. Hierdoor heb ik ook wat minder inspiratie waar ik over zal schrijven, maar dit komt ook vanzelf weer goed weet ik van mezelf. 😊

High tea, maar dan anders....

We hadden al weken geleden via Social Deal een voucher gekocht om gisteren te gaan high teaën met de vrouwen van mijn moeders kant van de familie. Het stond ingepland, het plan was helder en iedereen had er heel veel zin in. Maar toen begon het te sneeuwen. Code geel, vervolgens zelfs code oranje, gladheid... In eerste instantie wilden we toch gewoon gaan, maar toen mijn zus de buurman met de auto zag slippen zag zij het toch niet meer zo zitten om te gaan rijden. We probeerden de reservering nog te annuleren, maar dat moest 24 uur van tevoren en we besloten het vrij last minute om niet te gaan. Dat afzeggen lukte niet meer en we legden ons erbij neer dat we de voucher zouden verliezen.

Later die dag werden we gebeld door de eigenaar van het restaurant. Of een van ons de high tea misschien wilde ophalen. Een alternatief waar we zelf niet aan hadden gedacht, maar dat wel meteen logisch voelde. Sander en ik waren toch in de buurt van het openbaar vervoer, dus zijn we erheen gegaan met een tas vol bakjes om alles in te vervoeren.

Daar aangekomen werden we heel hartelijk ontvangen en kregen ook gelijk een kopje thee of koffie aangeboden, terwijl de chef voor ons aan de slag ging om alles in te pakken. 

We gingen naar huis met tien tupperware bakjes vol lekkernijen: scones, muffins, hartige broodjes, macarons en meer. Een deel daarvan heb ik naar mijn ouders gebracht, zodat zij ook mee konden genieten. Het was even schakelen, omdat we eigenlijk andere plannen hadden, maar uiteindelijk voelde dit als een nette en zorgvuldige oplossing.

Een hele tas vol tupperware bakjes met lekkernijen erin

Niet zoals gepland, maar wel een fijne manier om met een onvoorziene situatie om te gaan — en prettig om te merken dat er werd meegedacht. Bovendien heb ik nu het restaurant even van binnen bekeken en zag het er zo gezellig uit dat ik er zeker nog eens heen wil. 

Goede voornemens voor 2026

Allereerst: de beste wensen voor het nieuwe jaar voor alle meelezers 💚

Ik weet dat veel mensen het onzin vinden, maar ik vind goede voornemens gewoon leuk aan het begin van het nieuwe jaar. Ik doe niet aan grote goede voornemens dit jaar. Geen complete verbouwing van mijn leven. Gewoon een paar kleine dingen. 

Een van die voornemens is een paar kilo eraf. Niet veel, want ik ben eigenlijk best blij met hoe mijn kleding me nu staat — en mijn nieuwe garderobe ga ik écht niet wegdoen. Maar iets minder mijn adem in hoeven te houden als ik ga zitten in mijn spijkerbroek zou wel fijn zijn. 

En deze zomer wil ik graag bruin worden. Niet zo zonnebankbruin, maar gewoon een lekker kleurtje waar je je net wat frisser door voelt. Dus ik moet mezelf eraan houden om te smeren. Factor 30. Of 50. Ik weet hoe dit gaat: eerste zonnige dag denk ik weer dat ik onsterfelijk ben en loop ik rond als een gefrituurde tomaat. Dat gaan we dus niet doen. (Hoop ik.) Gewoon goed smeren en er maar het beste van hopen 😉

Ook wil ik wat vaker tijd nemen voor mezelf én voor Sander. Gewoon samen iets leuks doen, of juist even alleen met een kop thee en niks moeten. We hoeven niet elke week een date night met kaarsen en muziek — soms is een serie op de bank al genoeg. Als we maar blijven hangen bij elkaar, in plaats van langs elkaar heen te rennen, wat toch al snel gebeurt als je het allebei druk hebt met je eigen dingen.

Een ander goed voornemen is om minder dingen tegen mijn zin te doen. Soms doe ik dingen omdat dat 'hoort' of omdat ik het mezelf opleg. Een voorbeeld hiervan is dat ik elk jaar een blogpost schrijf met de meest gelezen blogs van dat jaar. Daar heb ik eigenlijk helemaal geen zin meer in! Dus dat doe ik dit jaar dan ook niet meer!

En dan Tobias en zijn Frans. Dat is een voornemen waar geduld bij komt kijken. Voor ons beiden. Ik ga proberen hem met een beetje rust en humor te helpen, zodat we niet halverwege de werkwoorden "hebben" en "zijn" willen emigreren naar een land waar we nooit van ons leven Frans nodig zullen hebben. 

Kortom: kleine doelen. Broek wat losser, huid niet verbrand, tijd voor liefde, tijd voor mij, tijd voor Frans 😂 Lekker overzichtelijk.

Ongeschreven dress codes: hoe dan?!

Bij bijna elke gelegenheid lijk ik naast de ongeschreven dresscode te grijpen. Met kerst bij mijn familie stond ik daar bijvoorbeeld blij in mijn rode jurk — en om me heen een zee van zwart, wit, grijs en een vleugje goud.  Bij de schoonfamilie had iedereen een kersttrui aangetrokken - behalve mijn gezin. Alsof er een stille afspraak was waar ik de memo nooit van ontvangen heb. De rest voelt blijkbaar intuïtief aan wat de anderen aantrekken. Ik zelf voel vooral: rood is kerst, toch? Rood is warm, feestelijk, gezellig. Blijkbaar is dat een logica die ik vooral zelf heb.😂

Ik kan me afvragen hoe anderen dat doen. Zien zij subtiele hints die ik over het hoofd zie? Of is er bij iedereen een soort onzichtbare antenne voor groepsstijl, behalve bij mij? Het voelt soms alsof ik van een andere planeet kom ofzo, omdat ik dan zo afwijk van de rest. 

En ja, dat levert soms dat ene ongemakkelijke moment op bij binnenkomst. Die snelle scan van de ruimte, het plots besef dat ik eruit spring — niet subtiel, maar volledig anders dan de rest. Heel even voel ik me misplaatst. Maar dan voel ik óók trots. Want ik kies mijn kleding met liefde. Ik geniet van mijn nieuwe kleding en het gevoel dat het me geeft. Misschien mis ik groepssignalen, maar ik blijf altijd mezelf en dat is ook heel belangrijk voor mij.

Dus misschien is dit wie ik ben: degene die net anders naar dingen kijkt, anders voelt en daardoor ook anders kiest. De enige in rood tussen zwart en goud. En eerlijk… mijn (Top)Vintage-jurkjes zijn te leuk om te laten hangen omdat iedereen iets anders draagt. Laat mij maar glimmen, al sta ik er soms opvallend bij. Ik blijf mezelf — kleurrijk, een tikje eigenwijs, en vooral heel blij met een kast vol jurken die ik wél graag draag.

Onze kerstdagen

En voor je het weet zitten de kerstdagen er opeens alweer op.... Ondanks dat het voor mijn gevoel eeuwig duurde voor het zover was, is het toch weer voorbij gevlogen 😉

Kerstavond vierden we thuis, gewoon met ons gezin, en dat voelde eigenlijk meteen als de beste manier om erin te rollen. Lekker in onze huispakken — (vegetarische)vleesjes, sausjes en met zijn drietjes aan tafel. Het soort avond waarbij je niks bijzonders hoeft te doen om toch de hele tijd te denken: dit is fijn. Het was een heerlijke avond. 

De volgende dag ging het feest verder, eerste kerstdag bij mijn zus samen met mijn ouders en het gezin van mijn zus. Dat vertrouwde gevoel van familie… dat er gelachen wordt zonder dat je hoeft na te denken wat je zegt, dat niemand raar opkijkt als je even een pauze pakt. Kinderen die rondrennen terwijl de volwassenen met het spel Vertellis verhalen ophaalden die iedereen al kent maar waar we toch altijd weer om moeten lachen. Het was warm, overzichtelijk, en precies wat je hoopt op zo’n dag.

Tweede kerstdag was weer anders — bij de schoonfamilie. Gezellig, absoluut, maar ook voller en drukker. Meer stemmen, meer geluiden, meer prikkels. Ik merkte halverwege dat mijn hoofd voller werd dan ik wilde toegeven. Alles was leuk, maar nét te veel tegelijk. Uiteindelijk besloten we eerder naar huis te gaan dan de rest, gewoon omdat dat beter was. 

En toen hadden we nog pannetjes. En sausjes. En eigenlijk genoeg voor een hele tweede gourmetavond over. Dus maakten we er zonder enige officiële toestemming derde kerstdag van, inclusief Stranger Things marathon en een tweede keer gourmetten dus. 

Hoe waren jullie feestdagen? 😊